Zasady gry
Historia kręgli
Kręgle to bardzo stara dyscyplina sportu. Jak powszechnie wiadomo grali już w nią jaskiniowcy urządzając regularne turnieje, w których najlepszy przeważnie był Fred Flinston. A tak poważnie, to jeśli wierzyć historykom, w kręgle grano już w starożytnym Egipcie. Pierwsze dowody na istnienie tej gry znaleziono w egipskich grobowcach sprzed 3200 lat p.n.e. Kręgle i kule były wykonane z kamienia. W IV wieku w Niemczech kręgle były podobno częścią ceremonii religijnych, zaś w XVI wieku w Anglii zakazano gry, ponieważ ludzie poświęcali na nią zbyt dużo czasu. Prawdziwy rozwój kręglarstwa nastąpił jednak dopiero w XX wieku, kiedy to obok odmiany klasycznej, w której w dziewięć kręgli rzucało się kulą bez otworów trzymaną w całej dłoni, powstał bowling czyli dziesięciokręglowa odmiana z kulą posiadającą otwory na palce.
Bowling wymyślili Amerykanie, do których kręgle trafiły w XIX wieku wraz z niemieckimi emigrantami. Zmiana i uatrakcyjnienie zasad gry spowodowały prawdziwy rozwój tego sportu. Pojawiły się urządzenia ustawiające kręgle na torze i podające kulę po rzucie wprost do gracza, a także urządzenia liczące punkty.
Bowling jest dziś jedną z najatrakcyjniejszych gier towarzyskich i sportowych. Fakt ten jest oczywisty dla każdego, kto choć raz spróbował rzucać bowlingową kulą. Dzieje się tak gdyż, aby grać w bowling nie potrzeba żadnych wybitnych zdolności ani warunków fizycznych. Nie potrzeba wgłębiać się też w skomplikowane zasady gry, ponieważ są one dziecinnie proste. Nie trzeba się też martwić o prowadzenie zapisu punktacji, aby wyłonić zwycięzcę rywalizacji, bo zrobi to za nas automat. Nam pozostaje jedynie wybrać kulę i rzucając nią przewrócić więcej kręgli niż przeciwnik.
Ocenia się, iż bowling uprawia około 10 mln ludzi, zaś jako hobby traktuje go 120 mln. O tym, że nie musi być to tylko popołudniowa zabawa świadczy fakt, że Międzynarodowy Komitet Olimpijski planuje wprowadzić bowling do programu Igrzysk Olimpijskich.
Chwyt kuli
Standardową kulę należy chwycić przez wsunięcie dwóch środkowych palców i kciuka w 3 otwory. Palce powinny wchodzić w otwory do drugiej kostki natomiast kciuk powinien schować się cały. Pozostałe dwa palce umieszczamy wygodnie na kuli, tak aby dłoń przylegała luźno do jej powierzchni. Jeżeli otwory są dobrze dopasowane, gracz może rzucić stosunkowo ciężką kulą bez konieczności jej ściskania. Nie ma również obawy, że palce zablokują się w otworach.
Kroki
Tradycyjny rozbieg przed rzutem składa się z 4 kroków. Pierwsze trzy powinny być wykonywane prosto, zdecydowanie do przodu. Ostatni, czwarty krok zakończony jest poślizgiem lewej nogi (dla graczy praworęcznych). Podczas tego kroku prawa noga zachodzi za zawodnikiem na lewą stronę, dotykając podłogi. Pierwszy krok powinien być najkrótszy. Ostatni krok, ponieważ obejmuje poślizg, powinien być najdłuższy. Dla praworęcznych graczy układ kroków to: prawa, lewa, prawa, lewa. Dla leworęcznych graczy odwrotnie, tzn. lewa, prawa, lewa, prawa.
Punktacja
Gra składa się z 10 rund. Na początku każdej rundy gracz stara się strącić wszystkie kręgle. Jeśli próba się powiedzie, wtedy rezultat to tzw. “strike” i runda jest zakończona. Jeżeli po pierwszym rzucie pozostały nie strącone kręgle, następuje drugi rzut.
Strącenie wszystkich kręgli podczas drugiego rzutu to tzw. “spare”. Gdy po drugim rzucie nadal zostaną nie strącone kręgle, wtedy wynik to tzw.”open frame” – gracz zdobywa tylko tyle punktów ile strącił kręgli. Premie
  • "strike", gracz otrzymuje 10 punktów plus liczba punktów równa liczbie kręgli strąconych w dwóch następnych rzutach.
  • "spare", gracz otrzymuje 10 punktów plus liczba punktów równa liczbie kręgli strąconych w następnym rzucie.